به گزارش خبرگزاری میهن نوین، لامین یامال، ستاره نوجوان بارسلونا، شامگاه شنبه پس از درخشش خیرهکننده و ثبت اولین هتتریک دوران حرفهای خود در ورزشگاه موویستار، پرده از رازی برداشت که کمتر کسی انتظار شنیدنش را داشت.
او در میان شادی پس از پیروزی، با صداقتی غافلگیرکننده اعتراف کرد: «از بازی کردن خوشحال نبودم.» جملهای که برای لحظاتی، همه نگاهها را از درخشش فنی او به سمت حال و هوای درونیاش چرخاند. اما یامال خیلی زود توضیح داد که این بار، اوضاع فرق کرده است: «فکر میکنم این موضوع مشخص بود. حالا لبخند به لبم بازگشته و لذت میبرم.»
برای اثبات این تغییر حال، نیازی به سوگند نبود؛ عملکردش در زمین همه چیز را فریاد میزد. یامال از همان دقیقه اول، کابوسی تمامعیار برای سرجی کاردونا، مدافع ویارئال بود. هر بار که صاحب توپ شد، مستقیم به سراغش رفت و مولیرو هم تقریباً هرگز نتوانست از راه برسد تا کمکی باشد. یامال در آن شب، برقی، جادویی و غیرقابل مهار ظاهر شد.
او پس از بازی، شادیاش را اینطور تقسیمبندی کرد: «از پیروزی تیم خوشحالم. ویارئال حریف بزرگی بود و تیم سوم جدول به شمار میآمد. اما ما بازی خوبی انجام دادیم و صدرنشین باقی ماندیم. البته از گلها خوشحالم، اما بیش از همه از سه امتیاز.»
نکته جالب توجه، توضیح خونسردانه او درباره گل دوم بود؛ صحنهای که میتوانست به راحتی از دست برود: «کلید کار، حفظ خونسردی است. در نهایت، کسی که تصمیم میگیرد توپ به کجا برود، من هستم چون توپ دست من است. و تمام کردن کار. بالاخره باید یکی از آنها گل میشد.» این جملات، نشان از بلوغ فکری بازیکنی دارد که تازه ۱۸ ساله شده، اما مثل یک کهنهکار موقعیتها را آنالیز میکند.
یامال با این هتتریک به بهترین رکورد گلزنی دوران بازیاش رسید، اما همزمان به فشارهایی که روی دوشش حس میکند هم اشاره کرد: «مردم میخواهند که من در ۱۸ سالگی صد گل بزنم و این کار دشوار است.»
او در پایان، بخشی از اعتبار این شب رویایی را به همتیمیاش پدری داد و با تحسین از او گفت: «این را به مربی روی نیمکت میگفتم. از لحظهای که او وارد زمین شد، همه چیز را کنترل کرد. و پاسی که او به من داد آنقدر خوب بود که با وجود اینکه کنترل خوبی روی توپ نداشتم، مرا در موقعیت تکبهتک قرار داد و توانستم تمام کنم.»