خبرنگاران راوی صدای بی‌صدایان

روز خبرنگار در ایران به یاد محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی که ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ در مزار شریف افغانستان به شهادت رسید، نامگذاری شده است. از آن زمان، ۱۷ مرداد به عنوان روز خبرنگار در تقویم رسمی کشور شناخته می‌شود، روزی که هر سال فرصتی برای قدردانی از خبرنگارانی است که در میدان خبر، میان حقیقت و شایعه، مطالبه و مصلحت، امید و تلخی ایستاده‌اند.

اما خبرنگاری را نمی‌توان فقط با یک روز و یک عنوان توصیف کرد.

خبرنگاری از بیرون شاید ساده به نظر برسد، یک تلفن همراه، یک ضبط صدا، یک دوربین، چند سؤال و در نهایت چند خط خبر. اما پشت همین چند خط، ساعت‌ها تماس، پیگیری، رفت‌وآمد، جست‌وجوی اسناد، راستی‌آزمایی، انتظار و گاهی تحمل فشار و بی‌مهری پنهان است.

خبرنگار ممکن است صبح را با یک نشست خبری آغاز کند، ظهر سراغ یک مطالبه مردمی برود، عصر در محل حادثه حاضر شود و نیمه‌شب در حالی که خستگی امانش را بریده، هنوز مشغول تنظیم خبر باشد.

گاهی خبر فقط یک خبر است، اما گاهی یک خبر می‌تواند مدرسه‌ای بسازد، مسئولی را متوجه یک مشکل کند، خانواده‌ای را به حق خود برساند یا حتی در لحظه‌ای حساس، زمینه نجات جان یک انسان را فراهم کند.

این همان جایی است که خبرنگاری از «شغل» فراتر می‌رود و به «رسالت» نزدیک می‌شود.