فوتبال یا کازینو؟ ضرورت ورود نهادهای نظارتی

پیش‎‌بینی می‌شد با توجه به جنگ و همچنین کاهش منابع اقتصادی باشگاه‌های بزرگ، قراردادهای بازیکنان برخلاف فصل‌های قبل افزایش نجومی نداشته باشد، با این حال خبرهایی که از ارقام رد و بدل شده و پیشنهادی بازیکنان و مربیان به گوش می‌رسد، حاکی از آن است که ریخت و پاش‌ها نه تنها متوقف نشده، بلکه با شدت بیشتری ادامه دارد.

در روزهای اخیر خبری گوش به گوش چرخید که یکی از تیم‌های بزرگ پایتخت تنها برای صدور رضایتنامه یکی از بازیکنان موردنظرش، مبلغ ۱۲۰ میلیارد پرداخت کرده است. آن هم برای بازیکنی که اسم و رسم بزرگی هم ندارد و در رده بازیکنان ملی‌پوش نیز نامش دیده نمی‌شود. به ۱۲۰ میلیارد، مبلغی که بازیکن دریافت می‌کند را اضافه کنید، مشخص می‌شود که این باشگاه برای یک بازیکن معمولی بیش از ۲۰۰ میلیارد تومان هزینه کرده است!

وقتی پرداختی برای بازیکنان معمولی چنین اعداد و ارقامی باشد، طبیعی است که بازیکنان مطرح‌تر که لباس تیم ملی را هم بر تن دارند و در جام جهانی هم بازی کرده‌اند، به قراردادی چند برابر از این راضی نخواهند شد. به همین خاطر قابل پیش‌بینی است که کف قراردادها در فصل جاری برای بازیکنان مشهور به بالای ۲۵۰ میلیارد هم برای تنها یک فصل برسد! این در حالی است که فصل گذشته بیشترین رقم پرداخت شده نزدیک به ۱۲۰ میلیارد برای دروازه‌بان یکی از تیم‌های بزرگ پایتخت بود.

با توجه به خبرهای فصل نقل و انتقالات فصل آینده، به نظر می‌رسد قرارداد فوتبالیست‌ها حداقل نسبت به فصل قبل ۲ برابر شده است، مسئله‎‌ای که هزینه‌ای کمرشکن روی دوش باشگاه‎‌ها خواهد گذاشت.

رد و بدل شدن چنین رقم‌های هنگفتی بین بازیکنان و باشگاه‌ها، در شرایطی است که با توجه به اتفاقات خارج از حوزه ورزش و جنگ تحمیلی که کشورمان درگیر آن بوده است، اعلام شد که بودجه باشگاه‌های متمول صنعتی و همچنین وابسته به منابع عمومی، کاهش خواهد داشت و دیگر از پرداختی‌های حتی فصل قبل هم خبری نیست و بازیکنان باید خودشان را برای کاهش قراردادها آماده کنند.

با این حال با گذشت چند هفته از آغاز فصل نقل و انتقالات، نه تنها خبری از کاهش قراردادهای بدون ضابطه فوتبالیست‌ها نیست، بلکه همه باید خودشان را برای شنیدن رقم‌های چندبرابری نسبت به فصل پیش آماده کنند.

افزایش بی‌رویه قرارداد فوتبالیست‌ها که اکثر آن از منابع عمومی کشور پرداخت می‌شود، یکی از چالش‌های بزرگی است که هزینه‌های کلان و بدون خروجی مشخصی را به کشور تحمیل می‌کند.

به نظر می‌رسد فوتبال مانند تمامی سال‌های اخیر به عنوان یک تافته جدابافته، کمتر به شرایط پیرامونی و وضعیتی که بخش‌های مختلف با آن درگیر هستند، توجه می‌کند و مدیران فوتبالی هم ابایی از افزایش بی‌رویه قراردادها و گذاشتن یک بار مالی سنگین روی دوش کشور ندارند.

در چنین شرایطی انتظار می‎‌رود هنوز که فصل نقل و انتقالات لیگ برتر ایران در ابتدای راه است، نهادهای نظارتی و بازرسی وارد عمل شوند و اجازه چنین گشاده‌دستی‌هایی را به مدیران باشگاه‌هایی که از منابع عمومی استفاده می‌کنند، ندهند.

ورود جدی و بدون ملاحظه نهادهای نظارتی ضروری است و فوتبال ایران برای اینکه بیشتر از این در منجلاب ریخت‌وپاش‌ها فرو نرود، نیازمند مداخله چنین دستگاهی است که ترمز این رویه را بکشد و جلوی این حیف‌ومیل‌ها آن هم در این شرایط کشور بایستد.

علاوه بر این فدراسیون فوتبال هم که مدیران آن سال گذشته ادامه این روند را زمینه ورشکستگی باشگاه‌ها می‌دانستند، باید وارد عمل شوند و به صورت الزام‌آور و عملی، اجازه ندهند که فوتبال ایران بیشتر از این گرفتار قراردادهای بدون ضابطه و نجومی شود و با تدابیر لازم راه را بر سوء‌استفاده‌های مالی گروه‌های مختلف ببندند.