بحران چندساله ذخایر موشکی آمریکا

این گزارش می‌نویسد که آمریکا بخش بزرگی از موشک‌های دفاعی پیشرفته خود را از دست داده و برای بازیابی و جبران این خسارت به سال‌ها زمان نیاز دارد. این روزنامه می‌افزاید که آمارها به قدری نگران‌کننده هستند که مقامات پنتاگون از تأیید، تکذیب یا حتی بحث در مورد آن‌ها خودداری می‌کنند.

ارتش آمریکا بین ماه‌های فوریه تا ژوئیه، یعنی در طول پنج ماه نخست جنگ با ایران،۶۰ درصد از موشک‌های دفاعی پیشرفته خود از نوع پاتریوت و تاد را مصرف کرده است.

بر اساس مطالعه‌ای که توسط «مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی» (CSIS) در واشنگتن انجام شده، در آغاز جنگ، پنتاگون در ذخایر جهانی خود تقریباً ۲۸۰۰ موشک پاتریوت و تاد در اختیار داشت. طبق برآورد این مرکز، تا پایان ماه ژوئیه، این تعداد به حدود ۱۱۰۰ موشک کاهش یافته است. به این ترتیب، نزدیک به دو سوم موشک‌های پاتریوت و حدود ۴۰ درصد از موشک‌های دوربرد تاد مصرف شده‌اند.

«شورای روابط خارجی» در گزارشی که ماه گذشته منتشر شد، هشدار داد که زرادخانه تسلیحاتی آمریکا «دیگر قادر به بازدارندگی در برابر هیچ حمله چینی به تایوان نیست.» استراتژیست‌های دفاعی همین نگرانی‌ها را در مورد حمله احتمالی روسیه به کشورهای حوزه بالتیک دارند. «بنیاد هریتیچ» پیش‌بینی کرده است که ذخایر موشکی پنتاگون «در همان هفته اول هرگونه درگیری در تایوان» تمام خواهد شد.

در اروپا، یک مقام دفاعی آمریکا ماه گذشته به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت که کمبودها «از سطح بحرانی عبور کرده است.» به گفته یک مقام دیگر، اگر روسیه به یکی از کشورهای عضو ناتو حمله کند، نیروهای آمریکایی در منطقه ضربات پیاپی دریافت خواهند کرد.

لس آنجلس تایمز می‌افزاید که راه حل آشکار، ساخت موشک‌های رهگیر بیشتر است؛ فرآیندی که ترامپ و «پیت هگست» وزیر جنگ آمریکا، حتی پیش از آغاز جنگ دستور آن را داده بودند. اما افزایش تولید موشک‌ها، ذخایر را فوراً پر نخواهد کرد.

پیش از جنگ با ایران، شرکت‌های دفاعی سالانه فقط حدود ۶۲۰ موشک پاتریوت و ۹۶ موشک تاد تولید می‌کردند، که این رقم کمتر از نصف تعدادی است که تنها در عرض چند هفته در بهار امسال مصرف شد. طبق گزارش مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، با نرخ‌های تولید فعلی، حداقل سه سال طول می‌کشد تا ذخایر موشک‌های پاتریوت به سطح پیش از جنگ بازگردد و برای موشک‌های تاد، حداقل چهار سال زمان نیاز است.

کارشناسان نظامی می‌گویند مشکل اساسی این است که آمریکا برنامه‌های دفاع موشکی خود را برای جهانی طراحی کرده بود که در آن تنها قدرت‌های بزرگ انگشت‌شماری مانند چین و روسیه تهدیدات جدی محسوب می‌شدند.

این در حالی است که چشم‌انداز فناوری نظامی تغییر کرده و موشک‌ها و پهپادها ارزان‌تر و دستیابی به آن‌ها آسان‌تر شده است؛ به‌طوری که کشورهایی مانند ایران اکنون می‌توانند بدون سرمایه‌گذاری عظیم در تسلیحات، اهداف دوربرد را هدف قرار دهند.

به عقیده «مایکل سی. هوروویتز»، پژوهشگر ارشد در «شورای روابط خارجی»، این یک تغییر بنیادین است و پنتاگون از همگام شدن با این تغییر بازمانده است.