ایوان تورگِنِف در «رودین» تصویرِ دقیقِ مردی را ترسیم میکند که با کلامش جمع را گرم میکند و امید میفروشد، اما در لحظهی سرنوشتساز، عقب میکشد. مسئلهی این رمان، مسئلهی «ناتوانی در عمل» است؛ مسائلی که با گذشت بیش از یک قرن، هنوز منسوخ نشدهاند.
به گزارش خبرگزاری میهن نوین، راحیل احمدی، داستاننویس در یادداشتی درباره ترجمه تازه «رودین» که توسط بابک شهاب از روسی صورت گرفته، نوشته است: «ایوان تورگِنِف از آن نویسندههایی است که ارزشش فقط در «تاریخیبودن» خلاصه نمیشود؛ او پلی است میان رمان واقعگرای قرن نوزدهم و حساسیتهای مدرنِ قرن بیستم. هنوز خواندنی است چون پیش از آنکه به قضاوت اخلاقی شتاب کند، بلد است آدمها را در تردیدها، تناقضها و شکستهایشان نشان دهد؛ با نثری که نه پرهیاهو است و نه نمایشی، و با نگاهی که سیاست و جامعه را از راه زندگی خصوصی، گفتوگوهای روزمره و سازوکارهای ظریفِ قدرت و طبقه میبیند. تورگنِف نه مثل برخی همعصرانش به دنبال ساختن جهانهای غولآسا و تکاندهنده است، نه مثل رئالیستهای خشک به ثبت صرف واقعیت قانع میشود؛ قدرت او در «دقتِ انسانی» است: تواناییاش در ثبت لحظهای که آدمی همزمان حق دارد و ندارد، هم قربانی است و هم مقصر، هم جذاب است و هم آزارنده. برای همین است که آثارش، حتی وقتی از روسیه تزاری و مناسبات اشرافی حرف میزنند، درنهایت درباره مسئلهای جهانیاند: فاصله میان آرزو و عمل، میان خودتصویرِ انسان و آنچه واقعاً از پسش برمیآید.